Εργάτρια δολοφονήθηκε εν ώρα εργασίας στην Σίνδο – οι χώροι εργασίας μετατρέπονται σε αιματοβαμμένα κάτεργα!
Εργάτρια δολοφονήθηκε εν ώρα εργασίας στην Σίνδο – οι
χώροι εργασίας μετατρέπονται σε αιματοβαμμένα κάτεργα!
Στις 07:30 το πρωί του Σαββάτου
13/06, η 56χρονη εργάτρια που δολοφονήθηκε στην Σίνδο (πλακώθηκε από βιομηχανικό
πλυντήριο), προστέθηκε στη μακρά λίστα των θυμάτων-εργατών που θυσιάζονται
καθημερινά στο βωμό του κέρδους. Εργάτες πληρώνουν με το αίμα τους την πολιτική
της εντατικοποίησης της εργασίας, της υποστελέχωσης και της παντελούς έλλειψης
επαρκών μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς. Το νέο εργατικό «ατύχημα» δεν αποτελεί
ούτε «κακιά στιγμή» ούτε «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι ένα ακόμη προδιαγεγραμμένο
έγκλημα της εργοδοσίας και του κράτους που αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή ως
κόστος.
Πίσω από κάθε τέτοιο περιστατικό
κρύβονται οι ίδιες αιτίες: ελλιπής συντήρηση εγκαταστάσεων, ανεπαρκή μέτρα
προστασίας, εξαντλητικά ωράρια, πίεση για γρήγορη ολοκλήρωση των εργασιών και
εργαζόμενοι που καλούνται να δουλεύουν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες για να
διασφαλιστούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Η «ανάπτυξη» που διαφημίζουν
κυβέρνηση και εργοδοσία χτίζεται πάνω σε σακατεμένα κορμιά και νεκρούς εργάτες.
Το περιστατικό στη Σίνδο φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη ζοφερή
πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι σε τεχνικά επαγγέλματα και όχι
μόνο. Στις κατασκευές, στην ενέργεια και στις υποδομές τα μέτρα ασφαλείας
θεωρούνται «περιττό έξοδο» και οι έλεγχοι παραμένουν ελάχιστοι ή τυπικοί.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα εργατικά
δυστυχήματα αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο. Μάλιστα για άλλη μια φορά η
«χώρα-κάτεργο» παρουσιάζει ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ. Έρευνα της ΓΣΕΕ
αποκαλύπτει πως το πρώτο πεντάμηνο του 2026 οι εργατικές δολοφονίες φθάνουν τις
67 και 115 σοβαρούς τραυματισμούς. Η κατάσταση αυτή αποτελεί συνέπεια μιας
πολιτικής που διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, αποδυναμώνει τους ελεγκτικούς
μηχανισμούς και μετατρέπει την εργασία σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Οι
εργαζόμενοι καλούνται να δουλεύουν περισσότερο, με λιγότερα δικαιώματα και
μεγαλύτερο κίνδυνο, ενώ την ίδια ώρα οι μεγάλες επιχειρήσεις καταγράφουν
τεράστια κέρδη. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση δεν μπορεί να
είναι η σιωπή ούτε η αναμονή. Οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν
ουσιαστικά μέτρα προστασίας, συλλογικές συμβάσεις, ανθρώπινα ωράρια και
πραγματικούς ελέγχους στους χώρους δουλειάς. Κανένας εργάτης δεν πρέπει να
θεωρείται αναλώσιμος. Καμία ζωή δεν μπορεί να θυσιάζεται για τα κέρδη των πλουσίων.
Ο θάνατος της 56χρονης δεν πρέπει
να ξεχαστεί. Να γίνει κραυγή αγώνα και διεκδίκησης, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλον
εργάτη στο μεροκάματο. Μόνο η
συλλογική διεκδίκηση, η οργάνωση στα σωματεία και η πάλη απέναντι στην
εργοδοτική ασυδοσία μπορούν να δώσουν απάντηση, ώστε κανένας εργαζόμενος να μη
φεύγει από το σπίτι του για το μεροκάματο και να μην ξαναγυρίζει ποτέ.